Arzuhal

Kalemimden zehir akıyor, hisli kağıdıma.

Karartıyor, aydınlık gecesini hüznümün

Dönüp durduğum sensizliğin girdabı

Bilmem ki neresinde ahvalimin

Gel bir isim koyalım yokluğuna

Bir merhem olalım içimin sızısına

Ha bire dağladığım bu yara

Bilmem ki neresinde ahvalimin

Bacası dolmuş evin eski sobasında

Hecelerim boğuluyor vedanla

Kuruyan gözümün yaşları

Bilmem ki neresinde ahvalimin

Yorgun gecenin uyandığım sabahına

Seni fısıldadım güneşi selamlayan kuşlara

Fezada dönüp duran hayallerim

Bilmem ki neresinde ahvalimin

Yüreğim kara batağında

Çırpındıkça yokluğa batmakta

Tutacak bir dal arayan ellerim

Bilmem ki neresinde ahvalimin

Çırpındım, didindim yine tek kaldım

Bu alışılmışlığı içime kazıdım

Kuru yaprak gibi titreyen yüreğim

Bilmem ki neresinde ahvalimin