Sızı

Gönlümün yarasından akan kanla

Mısralarımı, hüzünle dolmuş odamın duvarına yazıyorum.

Parmak uçlarımdan taşıyor kederim

Kimi zaman siliyor, kimi zaman üstünü çiziyorum

Kendime huzur vadettiğim şu günlerde

Cani bir suçlamayla yaramı deşiyorum.

Deşiyorum..

Eksildikçe, ağırlaşıyorum.

Gönlümün yağmurlarıyla ıslanıyorum

Hüznüme, kara duvar, duvarımın boyası parmağım şahit

Kendi içime yaptığım yolculuğun

En uzak noktasına varmak üzereyim.

Belki de yeni başladım.

Kaç yaşındayım, neredeyim, kim bilir?

Bazı yaraların iyileşmesi için sarılması

Bazı yaraların öylece bırakılması gerekir.

Parmak uçlarımdan taşan kederin

Yolunu bulması için gönül yaramı açık bırakıyorum.

Bir ses duyuyorum en içimden

Sana rağmen dayan

En sessiz çığlıklarımla haykırıyorum, dayan

Eksildikçe ağırlaştığım günlerde

Sana rağmen, dayan.